Bende aşkın zamanı yağmura, kara, güneşe bakmıyor. Ben biraz tuhafım ya, ondandır. Doğrusu, genelin yaşadığı. İnsanlar bahar gelip de papatyalar açmaya başlayınca, doğa gibi coşar. Güneş, çiçekler falan derken, bir kıpırdama başlar bedenlerde. Bahar coşkusu derler hatta büyükler. Benim beden dilim ters işliyor ya, geceleri oturup, gündüzleri yaşadığım gibi, yaz geldiğinde kaçmak istiyorum buralardan. Kurtlar puslu havayı sever misali, kar yağsın, fırtına kopsun, şimşekler çaksın istiyorum.

Şöyle güzel bir yağmurun, ama ahmak ıslatan değil, şakır şakır yağan yağmurun tadını, kumsalda güneşlenmeye değişmem. Daha romantik olur kış geceleri bence. Çıtır çıtır yanan şömine, yanında bir bardak şarap, karşımda da güzel bakan bir adam olursa, işte aşk budur!

Yazın sıcağında ne aşkı? Öncelikle çok terliyoruz. Klima eşliğinde veya yüzümüze belirli aralıklarla vuran vantilatör rüzgarında romantizm olur mu yahu? Yani, karşımda Richard Gere otursa, buzdolabına kafamı sokmak istediğim için, gözüm kimseyi görmeyecektir.

Yatak odasındaki saten çarşaflar kalkar, pamuklu çarşaflar serilir. Bunun seksi bir tarafı var mı? Yok! Aman çiçek desenli ter emen çarşaflarımız var, ne güzel, fakat çekici değil. Siyah ya da kırmızı saten çarşaflarda aşk başkadır. Hatta leopar desenle dekore edilmiş bile olabilir. Sıcak yüzünden mümkünse kimse kimseye dokunmasın zaten. Sarılıp uyunan, mum kokulu geceler de çöpe gitti. En azından bacaklarımızı üst üste koyalım diyeceğim ama birkaç saniye içinde hem ağırlık, hem ıslaklık sebebiyle ayrılacağız. Yani, yatağın iki ucunda,  yakınlaşamadığımız yaz gecelerinde, soğutmaya çalışacağız aşkımızı. Sivrisinekler yüzünden uykusuz kalışlarımızı yazmıyorum bile. Yazıyorum da detaya girmeyeceğim.

Ne kötümser bir günümdeyim, oysa tüm mevsimlerin aşkı farklı tatlar bırakırı anlatacaktım size, olmadı, başka bir yazıya artık. Peki, yaz aşklarının hiç güzel tarafı yok mu derseniz, bulurum. Mesela, buz ve dondurma ile oynanan küçük oyunlar yaza özeldir. Geceleri deniz kenarında, ateş etrafında şarkı söylemek de romantik olur. Nedense, gitar çalan çocuğa aşık olur kızlar. Bütün enstrümanlar öyle bir hava veriyor sanırım. Sahnede çalan, söyleyen herkes seksi görünür göze. Bunu bizzat yaşamış bir müzisyen olarak söylüyorum, aldanmayın. Biz ona sahne büyüsü diyoruz. O ışıklar altında, karşımızdakilerden sahne sebebiyle biraz yüksekte durunca, herkesin gözü bizde olunca, seyreden için garip bir seksilik oluşturabiliyor. Sahneden inip eve gelince, elinde uzaktan kumandayla oturan sıradan bir adam veya mutfakta önlükle yemek yapan bir kadın oluyoruz. Yani, at arabası, bal kabağına dönüşüyor.

Nerden nereye geldim? Bugün kelimeler isyan halinde. Lafımı dinleyip yazıda bir giriş, gelişme ve final oluşturmadılar. Onları da bahar çarptı herhalde. Hayır, kafamın tasını attıracaklar, sonra ben o bahara bir çarpacağım! Siz bana bakmayın. Hem ağlar, hem giderim. Yaz aylarından bu kadar şikayet etsem de, her mevsimde aşkı severim. Aşık adam, sıcakta yanmaz, soğukta üşümez. Aşk güzel şeydir velhasıl, siz keyfinizi yazdığım afet senaryoları ile bozmayın. Aşık insan mevsime mi bakarmış?