Dünyanın gözyaşı olur mu diye sorma ne olur. Sen gidince tüm dünyamı gözyaşı denizlerine sürükledin. Dünyada bu kadar gözyaşı olduğunu bilmezdim ve bir insanın bu kadar içten ağlayabileceğine de görsem de inanmazdım.

 Yazık ki gittin benden ve yazık ki anlatacak kelime bile bırakmadın bana. Seni anatabilecek tek şey gözyaşı ve ben tüm benliğimle iki gözümle seni anlatıyorum sen gittin gideli ve ben senin gittigin yolları izliyorum.

 Yapacak birşey yoktu gidişine. Kafayı koymuştun gitmeyi. Giderken üzülme demiştin; unutursun ama unutulmuyor yaşananlar ve sensiz yaşanmıyor. İnsan nasıl unutur yaşamayı? Sen ki gözlerinin yeşilligini götürüp tüm dünyamı kurak topraklara çevirmişken nasıl unuturum seni ve nasıl becerebilirim bu yaşama devam etmeyi.

 Sanki çıkıp geleceksin sanki şaka yaptım diyip bana sarılıvereceksin ve uyanacağım bu kabustan. Yine el ele verip yürüyeceğiz güneşe. Bin yıl geçti bu yürek bekler bu şakanın biteceği günü ve bekler seni bir garip gittiğin köşe başında.

 Yazık ki gidenler dönmüyor yazık ki elimden beklemekten başka birşey gelmiyor….