Babacığım, ben senin “Özlem’indim”. Şimdi sen benim “özlemim” oldun. “Özlemin” seni nasıl özledi bilemezsin. Zaman hiç geçmesin istiyorum. Tarih hep aynı kalsın. İlerlemesin. Her geçen gün senden uzaklaşmak, senin eriyip gitmene mani olamamak, çaresizce özlem içinde fotoğraflarda ve anılarda seni yaşamaya çalışmak ne kadar zor…
Babacığım, ben senin “Özlem’indim”. Şimdi sen benim “özlemim”oldun. Bırakıp gittin beni. Ben hiç böyle düşünmemiştim. N’olur gör beni. Hep yanımda ol. Seni ne kadar özlediğimi bil. Senin için ettiğim duaları hisset. Çünkü “özlemin” senin için çabalıyor, birlikte atılan tohumları yeşertmek için çalışıyor.

 Babacığım, ben senin “Özlem’indim”. Şimdi sen benim “özlemim” oldun. Seni çok seviyorum. Çünkü sen gerçek bir baba oldun. Her zaman her şeyinle yanımdaydın. Bana hayatı öğrettin. Ayakta durmayı, insan olmayı öğrettin. Bize her şeyin en iyisini vermek için çabaladın. Senin sayende buradayım. Belki bu çok anlamsız olacak ama “teşekkür ederim baba”.

 Babacığım, ben senin “Özlem’indim”. Şimdi sen benim “özlemim” oldun. Keşke şimdi sesini duyabilseydim, yanaklarından öpüp sana sarılabilseydim. Keşke geceleri seni rüyamda değil de gerçekte görebilseydim. Keşke hep beklediğimiz anı, sınav sonucumu öğrendiğimde birlikte sarılıp sevinebilseydik. Keşke…

 Babacığım, ben senin “Özlem’indim”. Şimdi sen benim “özlemim” oldun. “Özlemin” seni nasıl özledi bilemezsin. Ben özlemeyi seninle öğrendim. Seninle adımı yaşıyorum.

 Seni çok seviyorum “baba”. Rahat uyu.