bazen takılıp çocukların peşine koşuyor,bir çocukluk anısında varolabilme ihtimallerim..keşke her akşam dönse babam işten diyorum,beklesem onu lambalarına yetişemediğim apartmanımızın önünde, üstümdeki kirlere değişerek bugünleri... sonra gelse babam yüzüme baksa,ben gülemesem yüzüne o yine kızsa ve unutuversek küsmeyi, çıksak birlikte merdivenleri, hayatımdaki tek hüzün son bulsa yanaklarımdaki bi dokunuşla...sonra ilkokula başlasam, ilk kez giysem önlüğü ablam öpse beni, ben çocuk olduğumu unutacak kadar çocuk olsam yeniden... yeniden ilk mavi giyenler olsak,yeniden mavi düşünenler.. beslenme dersinde dua etsem öğretmenim yanıma gelsin tatsın diye yemeğimden, paylaşsam yemeğimi düşüncelerimin kutsadığı adamla.. sonra resimler çektirsek toplu halde rüzgardan kapalı çıksa gözlerimiz sanki hiç uyanmamaya gönül vermiş gibi.. bir an anlayabilsek yaşadığımız anın kıymetini, anlayabilsek yakası kopuk anları.. sonra bir ilkokul aşkında arasam kendimi,ceketimi omzumda taşısam, uğruna tiyatroya gitsem, bir piknik gezisi günü uyuyamasam, eski bir otobüste paylaşsak bizi yeni bir umuda taşıyan koltuğu, kötü düşünmeden, masumca.. uzaktan sevmenin demine vurarak kuşatsam tüm çocuk düşlerini, ayırmadan toplasam hepsini, hiç birşeyden ödünvermeden..

 sonra düş bitse,o zaman gelse çocukluğuma sinen, şu uzaktan sevmenin hayatım boyunca silemediğim kısa cümlesi: "sevdikçe büyüyor uzaklık, sonra başlıyor gözden öteye inemeyen dokunuşlar.." ...ve ben atıversem topladıklarımı lojmanlara uzanan bir askeri kamyonun ardından....