Karanlık yolda ilerlerken bir den duraksadı. Etrafına bakmaya başladı anlamsızca kendi gölgesini aradı,delirmiş gibiydi defalarca baktı etrafına ama göremedi gölgesini.. sonra anladı bu karanlık yolda onu gölgesinin bile yalnız bıraktığını.. Sonra yavaşca yere dizlerinin üzerine çöktü tıpkı yıkılan bir dağ gibiydi. Yavaş ama gürültülü bir şekilde.. Titreyen buruşmuş ellerine bakarak düşündü Neden yalnız kaldım dedi kendikendine. Sonra çoçukluğu geldi aklına birden yüzünde bir gülümseme belirdi çünkü hiç bir şeyi tam olarak hartırlamıyordu sadace onun için önemli olan seyleri hatırladı çiklet,top ve oyuncakları ve babasını annesini hatırladı, ona nasıl ilgiyle baktıklarını düşündü düşündü ve düşündükcede mutlu oldu....

 Sonra birazdaha büyüdü artık lise dönemindeydi yüzündeki gülümseme kaybolmadı ama biraz olsun ekşidi suratı çünkü ilk kez aşık olmuştu çünkü ilk kez ihanete uğradı ve çünkü ilk kez bu dönemde karşı gelmeye başladı ailesine içi içene sığmıyordu gülüyordu eğleniyordu kırıyordu kırılıyordu ama mutluydu genede sadece yaşıyodu cocukken olduğu gibi...

 Daha da büyümüştü artık, artık o üniversteliydi üzerinde ki coculuk vardı hala ama oda okul bitene kadar gidecekti. Dersleri yoğunlaşmıştı sene sonunakadar şekilden şekile girerdi durmadan sene başında bakımlı ortasında normal ve sonunda artık aynalara bakmazdı. Ve ilk kez burada aşık olduğunu anladı ilk kez gerçekten sevmişti ilk kez bir ilkin olduğunu anlamıştı. ama ilk kezde hayatın bu kadar üzücü olacagına anlacaktı ve ömrünün sonuna kadar sevecekti her ne olursa olsun.

 Artık adamın suratındaki gülümseme kaybolmuştu anlamsızca düşünüyordu saniyeler içersinde doğdu büyüdü hatta üniversite bitirdi. göz açıp kapatıncaya kadar 40 yaşına geldi bile artık eski gibi dinamık degildi anne ve babasına artık eskisi gibi karsı gelmiyordu artık anlamıştı onların degerini çünkü kendide bir babaydı artık evlenmişti bir de cocugu vardı. saçları dökülmeye başlamıştı hafif de göbek calışmak artık onun hatında önemli bir yerdi.Yoruluyordu artık vücudu yavaş yavaş kendisini bırakıyordu doğaya. Ve hayatı boyunca ilk kez bu dönedimin bu kadar ağladı ve bu kadar üzüldü artık ne annesi vardı ve babası ikisinide kendi elleriyle bıraktı toprağa ve üzerleini kendisi örttü.

 Adamın artık suratındaki ifade yerini ağlamaya bırakmıştı gözlerinden yaşlar oluk oluk akmaya başlamıştı ama daha bitmemişti 65 yaşı göz kırpması kadar yakındı ve artık 65 yaşındaydı emekli olmay yakındı cocuklarını evlendirmişti artık karısıyla oturuyordu evinde artık az duyuyordu torunlarını seviyordu mutluydu aslında bu yaşlarda...

 Adamın suratında hafif bir gülümseme belirdi bir ana ama uzun sürmedi 70 ine geldi bir an karısını kaybettiği günü yaşını kalbi dayanmıyordu artık üstüne üstlük çoçukları ona bakmak yerine bir huzur evine yollamışlardı ve sonra işte bu yolda ilermeye başladı karanlık yoldaydı şimdi tek başına ne bir gölge ne bir sesvardı etrafında. Yavaşca ayağa kalktı o zaman anladı orasının bir yol olmadıgı ve o zaman anladı kendisininde nefes almadıgını ve o zaman anladı bu yolun aslında ona günahları için bir işkence oldugunu hayatıın kendisine verilmiş bir cezalandırma şekli oldugu ve cehennemde her zaman yanarak affedilmeyecegini...