Dün gece saatlerce baktım denize...

 Denizde durmaksızın akıntıya kapılan dalgalar, sürüler halinde bir yerden başka bir yere göçen insanları hatırlattı bana.

 Kavimler göçü gibiydi gördüklerim, her dalga bir insandı sanki ve yan yana sürüler halinde bir kıyıdan diğerine doğru sürükleniyorlardı kendilerini kaptırdıkları akıntıda.

 Hepsi bir birine benziyordu ve aslında hepsi farklı ve kendi rotasında ilerlerken yalnızdı.

 Kendimi gördüm bir ara o dalgaların arasında...

 Takip ettim ısrarla ama yok oldu bir süre sonra. Sonradan anladım, yalnız insanlarda özgürlük ve huzur adına hep birlikte, benzerleriyle çıktıkları yollara yelken açarak hep kayboluyormuş...

 Yalnız insanlar bir yerde başka bir yere göçerken; tüm umutlarını, sevdalarını, acılarını ve yaşamlarını ait oldukları kıyılarda bırakıp, sonsuzluğa doğru yol alıyor, yaşam denen sürekli ve soğuk olan akıntının dalgalarını oluşturuyor, açık engin yerlerde kayboluyor; ve başka bir kıyıya vardıklarında yok oluyorlarmış...

 Tam bunları düşünürken, tesadüfen tanıştığım bir insanın söylediği bir söz geldi aklıma...

 “Bir insanla ilk tanıştığında, onun değerini ve devamlılığını anlayabilirsin.”

 Bu sözün üzerine saatlerce düşündüm, tıpkı denizi seyrederken düşündüğüm gibi...

 Çok basit gibi görünüyordu ama düşündükçe içinde kayboluyordum, enginlerde kaybolan yalnız dalgalar gibi...

 Sonra seni ilk gördüğüm zamanı canlandırdım gözümde...

 Ve hayretler ettim; o ilk tanışmamızda daha seni tanımadan senin değerini ve bendeki değerini anlamıştım...

Sonra da devamlılığını...

Zaten değerin olmasaydı devamlılığın olmazdı.

Bu dünyada değeri olmayan hiçbir şey kalıcı değildir sevdiğim;

Ve bu değersiz, kalıcı olmayan insanlar dalgalar misali kaçarlar denizin sunduğu uzak, sahte ve sonunun ne olduğu bilinmeyen özgürlüğe...

Sonra kaybolurlar ve ne zaman bilinmez, yok olurlar.

Sonunda ne değerleri kalır ne de devamlılığı onların.

 Oysa seni ilk gördüğümde anladım ben değerini; benim için değerliydin çünkü karşılıksız seviyordum seni...

 Sen tanımadığım insanlarla kendi halinde ve bendeki değerinden haberin olmadan yaşarken, ben senin değerine ve devamlılığına inanıyor, atmıyordum kendimi denize, dalgalara; bir gün gelirsin diye...

 Çünkü değerliydin ve değerli olduğun için devamlı olmak zorundaydın.

 Çok zor oldu ve uzun zaman aldı bendeki seni anlaman.

 Değerinin farkına varman...

 Ve sonra kaçınılmaz olarak devamlı oldun benim için.

 Oysa sen beni ilk gördüğünde ne değerimi ne de devamlılığımı anlamıştın ama; ben sana ilk baktığımda değerini anladığım için devamlılığına inandım.

 Bunun için, sayısız kez rüyalarımda ismini sayıkladım...

 Bunun için, nefesimin daraldığı anlarda hep seni hatırladım ve beni hatırlattım sana...

 Bunun için, bana ne yaparsan yap, ne kadar uzak durursan dur,

 Ben senin değerini ve devamlılığını, daha seni ilk gördüğüm anda anladım.

Bir çocuk gibi inandım,

Bir rüyaya daldım,

Nefes nefese uyandım gözlerinde,

Değerinle var oldun

Ve devamlılığınla yaşadın kalbimde...