daha küçükken başladım yazmaya kendi şiirlerim, öykülerim abarttım da sonraları roman denedim üniversitede o da olmadı kara kaplı kaç ajanda bitirdim bilmiyorum her defasında atacağım dedim elime aldım beni, anılarımı iyisiyle kötüsüyle barışıktım kıyamadım atmaya neden mi çünkü onlar BEN\'dim sonra yazdıkça anlatıyorum kendimi sanıyordum diğerlerine ama sonra baktım …….ses yapmayacaktın !!! sonra bıraktım yazmayı başladım konuşmaya ancak anlaşamadım diğerleriyle neden mi çünkü diğerleri çok basitti bana göre ve kurduğum cümleler hep onlarınkinden uzun oluyordu diğerleri her zaman kestirme kelimeler kullanırken ben hep en ince ayrıntıya kadar iniyordum ve işte uçurumun kenarında suyun yüzünde gördüğümde kendimi her şey bir tokat gibi indi yüzüme ne olabilir diye düşünürken işte o an farkına vardım ben bu zamana ait biri değildim hem de başından sonuna BEN’ im için olmamam gereken bir zamandaydım işte çevremdekilere göre örümcek kafalı olarak anılmaya başladığım ve temsilce yıkım kararının alındığı gündü sonun başladığı gün; o gün. ....................... farkında değilmiş gibi olanların yaşama devam etmek gerekiyordu diğerlerine göre, ama o ince çizgide bir gidip bir geliyordum \" BEN kimim? \" ve \"şimdi ne olacak?\" .......................... ne olabilirdi ki? Anlaşılmayan konuşulmaması gereken uzak durulan olmalıydım. oldum da! kapattım ben perdeleri ve kocaman asma bir kilit taktım kapılarıma kim olursa olsun ne olursa olsun açmayacaktım ........... üzerinden tam 6 sene geçmesine rağmen atamadım arkama ve zaman zaman yatağıma uzandığımda kabusum olup her gece bir karabasan gibi çöktü gerçekler omuzlarıma... artık dedim kendine gelmenin zamanı geldi de geçiyor.. \"titre ve kendine gel ! \" bıraktığım yerden bana baktığımda hiç olmadığım kadar kararsız, önyargılı, karamsar, kötümser, garip ve bir o kadar da yalnız buldum BEN’ i yazık dedim neyin intikamını alabilirdim ki yada alınması gereken bir intikam var mıydı ? her suçun bir azmettiricisi vardı ve üzgünüm.... BEN , o olmak istemezdim o zamandan bu zamana diyorum; AKŞAM HERZAMANKİ SAATTE OLUYOR, HERZAMANKİ SAATTE ÇÖKÜYOR KARANLIK VE HERZAMANKİ SAATTE BATIYOR GÜNEŞ; YAVAŞ YAVAŞ, İÇTEN İÇE. SÖYLEDİM YA AKŞAM HERZAMANKİ AKŞAM; BEN DE HERZAMANKİ BEN; D E Ğ İ L İ Ş T E !
