Aşkın iki yüzü vardır;biri mutluluk diğeri hüzün...Bazen hüznün adı vazgeçmektir,bazen vazgeçilmek bazende sevildiğinden emin olamamak...bu yaşadıklarımıza göre değişir,mutsuzsak herşeyin adı hüzünle başlar zaten...bazen bir şarkının,bir şiirin nasıl bu kadar canımızı yaktığına anlam veremeyiz.Birde anlaşamamak vardırya o yalandır aslında...İnanıyorumki siyah ve beyazda aşık olur;gri bir hayat çıkar ortaya biraz siyahtan biraz beyazdan...Birde mutluluk yüzü vardır tabi,gün geçtikçe kalbiniz çocuklaşır,duygularınızda bir zırh vardır artık asla kolay kolay üzülmessiniz,dünyanın sahibi kesinlikle sizsinizdir.Dünyadaki bütün çiçekler bir olsa sizin gözünüzde asla onun kokusuyla yarışamazlar,sizin için hayatın tek gerçeği bir çift gözdür artık...Eğer onsuz bir an düşündüğünüzde nefesinizde boğucu bir sıkışma hissediyorsanız,bir şiirin her dizesinde o varsa,en mutlu anınızda bile onu kaybetmekten korkup kalbinizde sızı hissediyorsanız,yanınızda yokken yüzünüzde hep bir sahte gülümseme varsa,ve yüreğiniz kendisini aşmışsa evet siz aşıksınız...