Kayboldum.. Doğruyla yanlış arasında bir yerlerdeyim .. Bir tarafta her seferinde yüzüme vuran gerçekler,diğer tarafta gerçeklerin arkasına saklanmış yalanlar.. Hangi tarafa dönsem o çıkıyor karşıma. Kendimi onda bulmuştum ben.. İçimde çırpınan o küçük kız onu bulduğumda çıktı ortaya.. Heyecanına yenik düştü,aptalca davrandı ve uzaklaştırdı onu benden .. Elinden şekeri alınmış küçük bir kıza dönüştü.. Ağladı.. Belkide her gece durmaksızın ağladı.. Ama belli etmedi kimseye,izin vermedi gözyaşlarını görmelerine.. Dedi ki kendine “eğer güçlü olursam bunlar bırdaha başıma gelmez” .. Ama dayanamadı ve “ o gitti .. gerisinin ne önemi var” dedi .. Birine ne kadar fazla sarılırsan o kadar iter seni .. Ne kadar çok seversen o kadar üzer seni.. Geride kalan hatıralarla yitinmenin ne anlamı var şimdi..


Silip atsam, kurtulsam.. Hani var ya şu klasik söz “ hayatıma yeni bir sayfa açtım” .. Bunu demek bile karalar o sayfayı aslında.. Çünkü inanarak söylemessin.. Çünkü bunu söylerken bile canın yanar,belli etmessin.

Hayatın cilveleri işte, ne yaparsın .. Öyle bir zamanda oyun oynar ki seninle, git başımdan bile diyemessin.. Öyle insanları çıkarır ki oyundan.. “ gitme,kal yanımda” diyemessin. Demek istersin, ama kalbine kazık saplanıyorcasına kıvranırsın, kelimeler düğümlenir.. Canın yanar belki ama “git” dersin.. Çünkü bilirsin ki, o çoktan gitmiştir.. Git desen de gidecektir kal desen de ..


Gözünün içine bakar ama kafanı çevirirsin. Yanına gidip sarılmak istersin ama arkanı dönüp yürümeye başlarsın.. En acısı da şudur ki, bütün bunlara bir bahane bulamassın..Ve aslında haykırmak istersin her seferinde “ SENİ SEVMİYORUM, sadece gitmemeliydin.. daha çok erkendi.. sana çok alışmıştım, anlasana … “