Öyle bir an gelir ki, her şeyi son kez yaşadığını sanarsın. Nefes alışın bile sanki son kezmiş gibi gelir .. Kelimeler boğazında düğümlenirken,ellerin kilitlenir .. O an,hemen orada ölmek istersin .. Her şeyi geride bırakarak. Yaşanılan,yada yaşanılamayan şeyleri tamamen unutarak .. Acını saklayarak .. Anımsayamıyorum,nerede,nasıl başladı bütün bunlar .. Nerden sarıldı bana da kopmak bilmedi bu mutsuzluk .. Niye hep peşimden sürüklendi anımsamak istemediğim anılar,umutsuzluklar .. Ne yaptım da bu hale geldim,nasıl oldu da önümden geçen her insan bir kez daha kırdı kalbimi düşünmeden .. Sanki buraya ait değilmişim gibi.. Nefes alışlarım anlamsızmış gibi ..Ölüyorum her saniyede .. Biraz daha yenik düşüyorum hayata. Biraz daha mutsuz,biraz daha pişman .. Her şey daha güzel olacak diye beklerken,neden hayat benimle oyun oynamaktan vazgeçmiyor .. Her an beni mutsuz görmek,onu mutlu mu ediyor yani .. Her an öldüğümü bilmesi,ona güç mü veriyor .. O zaman niye hayattayım ki ben .. Niye onunlayım .. Niye göz göre göre bana zarar vermesine izin veriyorum ki .. Şurdan geçen bir araba çarpsın,öldürsün ozaman beni bir anda .. Ama ben ölürsem,hayat kiminle oyun oynar ki başka ? Benim kadar yenilen birini bulamaz ki .. Ben, her an kırılmaya hazır yaşamaktan sıkıldım artık. İnsanlara,güvenememekten sıkıldım .. Her yalnızlığımda, elimden tutacak insanları yanlış seçmekten sıkıldım.. Her şeyin farkında olup,aşk denen şu aptal duyguyu her an öne geçirmekten sıkıldım.. Ben, beni üzen şeylerden uzaklaşamamaktan sıkıldım ... GizemKulaç .
