Demek hayat böyle iki adım ilerisi görülmeyen sisli yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı.? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha kolay değil miydi?.. Hayat sahiden yaşamaya değmeyecek kadar küçüklükler ve bayağılıklarla doluydu... insanlar var nefes almakla ve yeryüzünde üç adımlık bir yer işgal etmekle mühim bir iş yaptıklarını zanneden.Kimisi gençliğine mağrur; kimisi ihtiyarlığına ve tecrübesizliğine dayanıp böbürlenen; kimisi eskiden neydim diye övününen; kimisi ilerde ne olacağını sezdirerek itibar kazanmak isteyen.Ama hepside hayat değirmeninden nasıl geçtiğini bilemeyen az da olsa şüphelerle boğuşan insancıklar .En akıllımızın kafası bile bizden öncekilerin depo ettiği bir sürü bilgi ve tecrübenin ambarı olmaktan ileri geçemez ki.Zaten yarattığımızı sandığımız şeyler mevcut malların şeklini değiştirerek piyasaya sürmek değil miydi sadece? Manasız düşüncelerde boğulmak, okuduğun kitaplarda depresyon içerikli kelimelere bir cankurtaran simidi gibi sarılmak, içinde sürekli olarak dertlerine bir isim takma isteği, bu isteği yapamazsak çılgına dönen benlik..Kimi zaman sayfalarda, düşüncelerde boğulmak kimi zamansa ciltlerle kitabın, saatlerce tefekkürün yapamadığını iki kirli satırın yapabilmesi.. aslında bu Türkçenin kendine has bir manasızlığı.. Dilimin kendine has kabiliyeti "saatlerce konuşmak yazmak be hiçbir şey ifade etmemek kabiliyeti".. Çok mu manasızlıklara düşüyorum yoksa benim değil mi bu cümleler fikir diye ortaya attıklarım, kafama rastgele dolan hazmedilmemiş acayip birbirine zıt bilgilerin tahrip edilmiş şekillerinden mi ibaret..Böyle günü birlik bir fikir hayatını doğal neticesi olarak tezatlara, manasızlıklara düşüyor insan, isteyip istemediğini tam olarak bilemediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü buluyorum.. Buna içimdeki şeytan diyorum müdafasını üstüme almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor.. kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi kendimi şefkate layık görüyorum.. Halbuki ne şeytanı azizim ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun salaklığımızın uydurması. Pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu.. İçimizde şeytan yok.. içimizde aciz var..Tembellik var.. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey; gerçekleri görmekten kaçmak kolaycılığı..Hiç bir şey üzerinde durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz aciz irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.BENİM KADAR MANASIZ ŞEYLER DÜŞÜNEN VAR MIdır acaba?
