Gözlerimin değdiği portreler var etrafımda. Dönüp dolaşıp,düz gidip ters geldiğim ve hiç bir zaman silinemeyecek olan portreler... Yanlış kalemle boyanmış yüz çizgileri ya da gözlerimin yanılsamasıyla yüklediğim ışıltılar... O kadar da anlamlı değillerdi belki. Belki de sorgusuz sualsiz haykırışlardı... Kim bilir? Suretler silinik,suretler kaybolmuş. Portrelerde ki renkler solmuş... Bir benzinle kibrit arkadaş.Ben ise onlara yoldaş... Bazen yakasım geliyor,köküne kadar yakasım. Dumanında boğulasım... Bazende diyorum asılı kalsınlar sonuna kadar. İzlesinler,izle... Tebessüm eylemiş suretlerle,alınlarında ki kalın çizgilerle ve mimiklerinin bittiği noktada ki işaretlerle baksınlar... Dursunlar öylece. Rüzgar eserken ve deniz kıyısındayken. Tuzlu suyun dudak kenarına bıraktığı tad gibi mayhoş..
