Biz mi yanlış tanımıştık hayatı? Yoksa o görkemli halleriyle gelip,aklımızı çelen miydi? Ya da boşverin herşeyi... Bizdik ona körebe oyunlarında ki göz bağımızla inanan... Bize dair herşeyi yok edendi o ve biz hala birşeyler için çabalarken kaderi bilirmişcesine seyredip,gülen. Olsun varsın,o oyunlarının sığ kısmını göstersin bize... Biz,onun gibi hayalleri oyuncak yapıp oynamadıktan sonra yenilmeyiz. Aksine güçleniriz,iliklerimizde ki soğukluk üşütmez bizi ve sırtımızı dayadığımız kayalara ihtiyaç duymayız. Her defasında,her oyunda kaybettiğimiz ve sırtımızı dayamaktan kendimizi alamadığımız kayalara ihtiyacımız kalmaz.Artık biz,bizizdir... Oyunun gülünç kısmına geldiğimiz vakit,roller değişir ve yüzümüzde ki tebessümle yeneriz sığ kalmış hayalleri...
