Bazen insan olduğumuz için şöyle bir güzel kayırıyoruz kendimizi.İnsan olduğumuz için,işte sebep bu.İlk insandık,dikbaşlılıkla kurallar çiğnedik.İlk insanın oğluyduk,cinayet işledik.Tarih sayfaları yaptığımız entrikalardan,savaşlardan geçilmez oldu.Arada güzel şeyler de yaptık tabi.İşte bu yüzdeninsanlar ve hatalar,yanlışlar ve doğrular pek uzak değiller birbirlerine ve biz bunlara Fransuz kalmıyoruz. Evet,dediğim gibi kayırıyoruz kendimizi.Mesela; Masaya kapıya çarpıyoruz.Sonra da biz düzgünce yürürken(!)onlar bizim önümüze fırladı ya da biz yine düzgünce yürürken(!)yine onlar;yani masa ve kapı bize yol vermedi diye onları suçluyoruz.İltifatlar(!)sayıyoruz.Bu,işin şakası ama yine de gerçeği kabullenemiyoruz.Ve tabi kim haklı oluyor?Biz. Öğrenciyken girdiğimiz sınavın sonucu güzelse notu biz almış oluyorduk ve öğretmeni çok seviyorduk.Ama kötüyse,notu bize öğretmen veriyordu ve o öğretmen dünyanın en hain varlığı ilan ediliyordu.Bize kötü not verince çok mutlu olduğunu ve tüm zamanını gezilmedik sokak bırakmamak,televizyonla kardeş olmak gibi faydalı(!)işlerle geçiren bizlere haksızlık yapıldığını düşünüyorduk.Haklı kim:Tabi ki biz(!) Ya da eşimizle,arkadaşlarımızla,anne babamızla tartıştığımızda tek gerçeği biliriz:Bizim yine haklı olduğumuzu... Dürüst olmak gerekirse hepimiz bunun gibi şeylere yapmışızdırveya yapmaktayızdır.Tabi bunun sonucunda bir kargaşadır alıp götürüyor hayatımızı huzurumuzu.O zaman ne yapıyoruz?Açıyoruz Ferdi Baba'nın ''Huzurum Kalmadı''şarkısını,'Kader Utansın'diye veryansın ediyoruz. Bir diğer gerçek de yalan.İnsan olduğumuzun belirtilerindendir.Mor,kırmızı,beyaz farketmez.Durumu kurtarmak için de söylüyoruz,uzun vadede idare etmesi için de.Hepimiz yapıyoruz ama kimse bunu kabul etmiyor tabi ki.Ve iç çekiyoruz 'Keşke herkes doğruyu söylese'diye.Ama etrafta kimse yoksa 'ben hariç''diye ekliyoruz.''Doğrucu Davut''olmanın felaketimiz olacağını biliyoruz.Doğruyu söylersek,şişman patronumuza taksiye binmesindense varacağı yere yuvarlanarak giderse daha çabuk ulaşacağını söyler ve işten atılırdık.Karımıza yaptığı yemeklerin köpek mamasından daha berbat olduğunu söyleyip ilerki günlerde aç bırakılırdık ya da kocamıza giydiği takım elbiseyi penguen giysedaha yakışacağını söyleyip davete gitmesini engellerdik.İşte bu yüzden ''ben hariç''deriz.Aslında herkesin yüzümüze gerçeği haykırması da canımızı sıkacaktır.Ama kabullenmeyiz ki... Bu ikiliye bir takviye yapalım ki ''hayat çorbası''daha da lezzetli olsun:Maskelerimiz.O kadar değişik renk ve desenlerde maskelerimiz var ki bazen onların ardındaki bizi kendimiz bile bulamıyoruz.Ama insanoğlu işte,olmadığımız biri gibi görünmeyi seviyoruz;maskeler sağ olsun.Hele bazılarımız o maskelerle özdeşleşmiş artık. İşte insanı insan yapan üç özellik...Bunlara azıcık da olsa hak verir herkes;bir de ''İnsan olmak zorlaştı.''derler.Tam tersi,gün geçtikçe daha da kolaylaşıyor.Ve hepimiz az ya da çok alışmışız bunlara. Kapanışta tüm bunları ve sadakat,sevgi gibi tüm onları bir arada içeren hayat çorbasından bir kez daha bahsetmek istiyorum.Kaşığı daldırırız;iş,eş,arkadaş hepsini temin ederiz.Ama burda iyi ve kötü özellikler genelde bir arada bulunur.Kaşıktakini iyi yönlerini beğenerek kabul ederiz ya da kötü yanlarından yakınıp bırakır,şansımızı tekrar deneriz.Ama işin ucunda ''Dimyat-pirinç-ev-bulgur''atasözüne denk gelmek de var.Ayrıca bir ihtimal daha mevcut:Başta memnun olup bir süre sonra beğenmeyip bırakma.Buna işten atılma,boşanma,ayrılma gibi isimler takılmış işte.Ama ister kabul edelim ister geri bırakalım haklı olan yine ve yine bizizdir.Koca bir alkış bize...İnsan olabilenlere,bu güzel(!)şeyi başarabilenlere...
