Seni, tüm bildiklerimi ve yaşadıklarımı unutacak, unutmayı göze alacak kadar sevdim.

Bir zamanlar sevgiye, mutluluğa, aşka inanmazdım ben.

Tüm okyanusların bilinmez coğrafyasında tek başına duran, henüz keşfedilmemiş bir gemi gibi duran yaşamımı alabora ettin, öğrendiğim en güzel şeydin sen...

Öylesine dolup taşıyordu ki kalbim, o ansızın çıkıp gelen varlığınla, sevginle...kimse olmasın istiyordum etrafımda, kimseyle konuşmak istemiyordum.

Çalışmak, uğraşmak, bir şeyler için çabalamak bana göre değildi artık; çünkü artık geçmişte yaşadığım ve öğrendiğim ve günlük yaşamımda yapmaya devam ettiğim monoton olan hiçbir şeyin önemi yoktu seninle tekrar, yeniden başlayan hayatımda.

Her şey fani, her şey dünyevi görünürken gözüme; bir tek sen vardın, baktığım her yerde...

Gördüğüm her şeyde...Soluduğum nefeste, duyduğum her seste...

Tüm dünyam seninle, senin benliğinle dolmuştu artık...

Eski yaşantıların, anıların ve aşkların artık bir değeri ve önemi yoktu.

Bu yüzden, tüm bildiklerimi ve yaşadıklarımı unutacak, unutmayı göze alacak kadar sevdim seni.

Bu gözü dönmüş, bu her şeyi göze alabilen, karşısına çıkan her engele korkusuzca meydan okuyabilecek olan benliğim korkutuyordu beni.

Asıl korktuğum sensiz kalmaktı, yalnız kalmak değil.

Bir bütündük ikimiz, sen olmadığında bir yanım hep boş kalıyordu...

O kadar korkutuyordu ki beni sensiz kalıp, boşluğa düşme düşüncesi; sensiz bir an bile geçmesin, hep yanında olayım, hep yanımda ol istiyordum...

O kadar farklı bir boyutta, o kadar mutlu ve huzurlu yaşıyorduk ki ikimiz; sanki koca dünyada bizden başka kimseler yoktu...

Bir deniz fenerine kapanmak ve ömrümün sonuna kadar orda yaşamak isterdim seninle...

Ama bir gün ansızın o büyü bozuldu; o korktuğum, kaçtığım, düşünmek bile istemediğim sensiz kalma düşüncesi benliğimi ve her tarafımı sarmıştı artık.

Hiç olmadığın kadar sessizdin ve yoktun.

Hiç olmadığım kadar sensizdim ve yoktum.
Artık sen olmadığın için ben de yok olmak istiyordum, ama yapamadım.

Sen beni sensiz bıraksan da, ben kendimi sensiz bırakamadım...

Ben iç çektiğim her yalnızlık isyanında seni yine yaşadım.

Bir deniz fenerine kapattım kendimi, geceleri nöbet tutuyorum karanlık bir ıslaklığa doğru...

Fenerin ışığı her yandığında ve yakamoz misali denize yansıdığında, yine seni hatırlıyorum.

Ve hala...

Seni tüm bildiklerimi ve yaşadıklarımı göze alabilecek kadar seviyorum...