Hani bir avcı bir ceylanı avlarken sakin halini bekler ve hmen ateş eder ya, ben de bekledim.Sakin halini yakaladım.İçimdeki şüphe, acaba tam hedeften vurabilecekmiyim endişesi, beni o ceylanı hedeften vurmaya alıkoydu. O ceylanı yaraladım, oyasa yaralamadan vurmak istemiştim. Bir müddet sonra ceylanın gözlerinden yaşlar damlamaya başladı, o damlaları görünce ceylanın bana kızdığını ve onu yaraladım diye ağlamaya başladığını farkettim. Düşündüm, ne yapabilirdim? O ceylana ihtiyacım vardı, yaşamam için bu gerekliydi. Bir müdet sonra oradan kaçtım. Neden mi? Çünkü o ceylan ağlıyordu, bana teslim olmak istemiyordu. Biliyordu birgün onu avlayan birine teslim olacağını, başkasının yaşamına umut olacağını ama bu kişinin ben olmadığını anladım. Baskı yapmadım, yapsaydım yarasını büyütüp canını daha fazla yakardım.