Birgün seni müzeler cavidanı sayarlar Ruhumu mumyalayıp mahzenine koyarlar En güzel rüyaları koyrnunda gördü gülüm İffetli aynalarda saçını ördü gülüm Bilmiyor, hayalini duvara astığımı Volkan gibi konuşup, kan gibi sustuğumu Hangi köşene koydu oyuncak bebekleri Ayıları, kuşları, ıslak kelebekleri Kitaplar okudu mu acılarıma dair Düşlerine girdi mi kan tüküren bu şair Şair ki, doludizgin bir yangında bunalan Kendi ruhundan kopan çığın altında kalan İçinde ne belalı yolların kıvrandığı Cinnetlilerin bile O’nu deli sandığı Bir dünya atlasında vesikalık bir adam Ardında gölgesiyle kıvrılan puslu idam Ey nesih yüzlü oda, söyle bana derinden Birgün bu gam heykeli ölürse kederinden Gülüme haber salıp çığlıklar atarmısın Sen de soylu şairi bir pula satar mısın
