Dogdugu an için teşbih çatladi Yeniden konuldu güllerin adi Sensiz, yüregimi avuttu şiir Sehl-i mümteniyi unuttu şiir He’nin dudağında alevlendi nun Leyla’nın kabrinde uyandı Mecnun Ruhum örselendi dertli dil gibi Tutuştu yüreğim bir kandil gibi Tahtında ansızın vuruldu elem Doğduğun an için kırıldı kalem Kinaye, mutluydu parmaklarında Çağladığın ruhumun ırmaklarında Bulut, gözlerine yayılmak için Hilal, kaşlarında bayılmak için Kapında beklerken küle döndüler Yüzünü görünce güle döndüler Çölde çiçeklendi kum fırtınası Yeniden titredi aşığın hası Varlığını hayal sandı Fuzuli Sonunda tutuşup yandı Fuzuli Mesnevi kokusu sindi odana Nef’I bile hayran oldu edana Mecazını yıldızlara taşıdın Yalnızlığın zindanında ışıdın Sensizlikten soldu nice resimler Kıskandı ufkuna bakan mevsimler saçlarında bahar gülümsemesi Kulağında katip meleğin sesi: "Ey, birgün şairi vuracak dilber Allah-ü Ekber, Allah-ü Ekber! . . . "
