Boğaziçi'nin Sahillerinde bıraktık En güzelini ömrün; Çocukluk günlerimizde, Yıpranmış hatıralardan uzaktık.. Bilmiyorduk, Bu masal âleminin Bütün varlığımızı, Kökünden saracağını.. Bilmiyorduk, Mavilikler içerisinde Bir boşluk, Gözün alabildiğine Bir loşluk, Arasında kaybolacağımızı.. Boğaziçi'nde Aynı sahil, Aynı yalı, Aynı mavi su; Yıllar yılı Bu güzelliğe doymayan Aynı tepeler, Birer birer Secdeye gelseler, Böyle bir huzurla Baş başa olmanın, Karşılığını ödeyemezler.. "Göksu"dan, her tekneden Yükselen sesler, Sahillerden pencerelerden Boğazı kucaklayan gözler, Acaba nereye Nereye gittiler? Giden gidiyor işte, Sahiller, Yalılar, Mavi su Ve tepeler, Gene oldukları yerdeler.. Boğaz sevgisiyle kaynaşan Kalpler Gözler Ve sesler, Bir avuç toprak İçerisindeler.. Boğaziçi'nin Üzerinden süzülüp geçecek, Bir bulutun getireceği Yağmuru beklemekteler.
